Bijgewerkt · 11 mei 2026

Visie

We hebben gemiddeld zo'n dertigduizend dagen. De meeste verdwijnen. 30K bestaat voor het deel van het leven dat uit zichzelf niet blijft hangen.

We hebben gemiddeld zo’n dertigduizend dagen. De meeste verdwijnen.

Niet omdat ze er niet toe deden — maar omdat niets ze vasthield. De namen van de mensen naast wie we zaten. De middag waarop het weer omsloeg. Het gesprek waarna we stilletjes iemand anders werden. Zelfs de jaren waarin ons leven scharnierde, vervagen na verloop van tijd: er blijven een paar foto’s over en een gevoel.

30K bestaat voor het deel van het leven dat uit zichzelf niet blijft hangen.

Waar we in geloven

Een dagboek moet klein genoeg zijn om het vol te houden. Privé genoeg om er eerlijk in te zijn. En geduldig genoeg om te wachten. Het hoort je niet te porren, te beoordelen of je eigen binnenwereld als grafiek terug te verkopen. Het hoort om niet meer te vragen dan één eerlijke zin op een vermoeide avond — en die zin als genoeg te beschouwen.

We bouwen geen productiviteitstool. We bouwen geen coach. We bouwen geen feed. We bouwen een rustige plek waar een leven opgeschreven kan worden door degene die het leeft.

Wat we willen dat het wordt

Door de jaren heen wordt een gestage stroom van kleine notities iets wat een foto niet kan zijn: een verslag, in je eigen stem, van het leven dat je werkelijk geleefd hebt — wat je opmerkte, wat je belangrijk vond, wie je aan het worden was. Het is het dichtst wat we kennen bij het teruggeven aan jezelf van de dagen die anders verloren zouden gaan.

We bouwen 30K omdat we onze eigen dertigduizend dagen terug willen. En omdat we geloven dat de meeste mensen, als ze een stille genoeg plek krijgen, zouden schrijven.